สถิติผู้เข้าชม
 ขณะนี้มีผู้เข้าใช้ 25
 ผู้เข้าชมในวันนี้ 1,632
 ผู้เข้าชมทั้งหมด 3,547,885
กรุณาฝาก Email ของท่าน
  เพื่อรับข่าวสาร ที่น่าสนใจ
14 ธันวาคม 2560
อา จ. อ. พ. พฤ ศ. ส.
     
10  11  12  13  14  15  16 
17  18  19  20  21  22  23 
24  25  26  27  28  29  30 
31             
  นิทานนานาชาติ
หินวิเศษแห่งหมู่บ้านพลูเวอนิค
[27 กุมภาพันธ์ 2553 17:34 น.]จำนวนผู้เข้าชม 3304 คน

หินวิเศษแห่งหมู่บ้านพลูเวอนิค

ครั้งหนึ่งในหมู่บ้านพลูเวคนิคมีช่างสลักหินหนุ่มคนหนึ่งชื่อเบอร์เน่ย์อาศัยอยู่ เขารักหญิงสาวสวยคนหนึ่งชื่อมัคแลน
และปรารถนาจะแต่งงานกับหล่อน แต่บิดาของหล่อนไม่ต้องการได้ลูกเขยที่ยากจน จึงไม่ย่อมให้บุตรสาวแต่งงาน
กับเบอร์เน่ย์ ต่อไปนี้ข้าพเจ้าจะเล่าเรื่องให้ท่านผู้อ่านฟังว่าเบอร์เน่อร์ได้แต่งงานกับมัดแลนอย่างไร
คืนหนึ่งมีชายพเนจรคนหนึ่งมาที่หมู่บ้านพลูเวคนิด เจ้าของโรงแรมในหมู่บ้านให้ชายนี้ไปนอนในคอกม้า และเขา
นอนบนกองฟางในคอกม้านี้มีวัวตัวหนึ่ง และลาอีกตัวหนึ่ง และชายพเนจรได้ยินเสียงสัตว์ทั้งสองพูดกันว่า
"ไงเพื่อนยาก หมู่นี้เป็นอย่างไรบ้าง" วัวถามลา
"เต็มที่เพื่อนเอ๋ย" วัวบ่นอย่างรำคาญใจ "ฉันต้องทำงานหนักเกินกำลัง" ลาตอบ
"ถ้านายเรามีเงินมากขึ้น" วัวพูด "เขาก็จะหาซื้อวัวและลาได้อีก และเราจะไม่ต้องทำงานหนักอย่างนี้"
"เราอยากให้นายเราได้พบทรัพย์สมบัติที่ซ่อนอยู่ใต้หินวิเศษแห่งหมู่บ้านพลูเวอนิค" ลาพูด
"ทรัพย์สมบัติอะไรนะ"
"ท่านเคยเห็นหินสูง ๆ ที่ล้อมกันเป็นวงบนเนินเขาห่างไปจากหมู่บ้านไม่ใช่รึ"
"เคยเห็นแล้ว ฉันรู้จักหินเหล่านั้นดี หินแต่ละก้อนๆ ใหญ่จนต้องใช้วัวสองตัวฉุดให้เขยื้อนจากที่"
"นั่นแหละที่ซ่อนสมบัติละ มีทองคำมากมายข้างใต้หินเหล่านั้นครั้งหนึ่งในทุก ๆ ร้อยปีหินเหล่านั้นจะออกจากที่
ของมันไปกินน้ำที่แม่น้ำมันจะไป เพียงสองสามนาทีเท่านั้นแล้วก็จะกลับมาคอยเฝ้าทองนั้นอีก อีกอาทิตย์เดียว
ต่อจากคืนนี้ หินเหล่านี้ก็จะเคลื่อนออกจากที่ไปกินน้ำที่แม่น้ำ"
"อยากให้นายเราได้รู้เรื่องนี้"
"เขาจะไม่ได้รอดชีวิตกลับมาถ้าเขาพยายามจะไปเอาสมบัตินั้น" ลาพูด "หินเหล่านั้นจะกลับมาทับเขาตายก่อนที่
เขาจะหนีทันเขาจะรอดพ้นอันตรายได้ถ้าเขาสามารถจะหาใบโคลเวอร์ที่มีห้าแฉกแล้วเอาติดตัวไปด้วย ถ้านายเรา
พยายามหาใบไม้นั้นให้ได้เขาก็จะได้สมบัติที่ซ่อนอยู่ข้างให้หินเหล่านั้น
"สิ่งเดียวที่เขาจะทำได้คือหาใบโคลเวอร์ห้าแฉก"
"ยังมีอย่างอื่นอีกด้วยที่เขาจะต้องทำ แม้ว่าเขาจะไม่ถูกหินทับและได้ทองคำมา ทองคำนั้นก็จะกลายเป็นผงคุลีดิน
เวลาพระอาทิตย์ขึ้น นอกจากจะต้องเอาชีวิตมนุษย์แลก"
วัวถอนใจใหญ่เมื่อได้ฟังเรื่องนี้ "ถ้าเช่นนั้นก็ไม่มีหวังที่นายเราจะได้เป็นคนร่ำรวย เพราะไม่มีใครยอมสละชีวิตเพื่อ
แลกเปลี่ยนกับทองคำ"
ต่อจากนี้สัตว์ทั้งสองก็หยุดคุยกัน ชายพเนจรนอนบนกองฟางรู้สึกตื่นเต้นในเรื่องที่เขาได้ฟังนั้น เขาคิดว่าเขาคง
จะยินดีอย่างยิ่งถ้าได้แตะต้องทองคำนั้น แม้ว่ามันจะต้องกลายเป็นผลคุลีดิน เช้าวันรุ่งขึ้น เขาก็ออกไปเที่ยวหาใบ
โคลเวอร์ห้าแฉก ยังมีเวลาอีกเพียงเจ็ดวันก่อนที่ก้อนหินเหล่านั้นจะเขยื้อนออกจากที่ไปกินน้ำที่แม่น้ำ เขาเที่ยวเดิน
หาดูจนทั่วทุ่งนา บนเนินเขาในป่าและพุ่มไม้ และในวันที่เจ็ดเขาก็พบสิ่งที่เขาต้องการ
เย็นนั้น เมื่อพระอาทิตย์ตกชายพเนจรได้ไปที่เนินเขาที่หินสูง ๆ แห่งหมู่บ้านพลูเวอนิคตั้งอยู่ ขณะที่เดินเข้าไปใกล้
เขาได้ยินเสียงสิ่วกระทบหิน เบอร์เน่ย์ช่างสะกัดกินหนุ่มกำลังนั่งสลักรูปกางเขนบนหินก้อนใหญ่ที่สุด
"ท่านทำอะไร" ชายพเนจรถาม
เบอร์เน่ย์ยิ้ม "เวลานี้เราได้รับความยากลำบากมาก และไม่มีใครให้งานฉันทำ ฉันก็เลยออกมาสะกัดและสลักหิน
เป็นรูปกางเขน"
ขณะที่ชายพเนจรเฝ้าดูเบอร์เนย์เขาก็มีความคิดชั่วร้ายในใจ เขาจะเอาชีวิตของชายนี้เซ่นก้อนหิน และป้องกันไม่ให้
ทองกลายเป็นผลคุลีดิน ก่อนที่จะเอาทองคำนั้นไป ชายพเนจรจึงเล่าเรื่องทองคำที่ซ่อนอยู่ใต้หินให้เบอร์เน่ย์ฟัง
เขาบอกเบอร์เน่ย์ว่าเวลาเที่ยงคืนหินเหล่านั้นจะไปกินน้ำที่แม่น้ำ และปล่อยทองคำไว้โดยไม่มีใครเฝ้าแต่ชายพเนจร
ไม่ได้บอกเบอร์เน่ย์ว่า หินนั้นจะไปเพียงสองสามนาทีและเขาไม่ได้พูดเรื่องใบโคลเวอร์ห้าแฉก หรือพูดว่าจะต้องเอา
ชีวิตคนและเปลี่ยนทองคำ
"ฉันแก่แล้วและอ่อนกำลัง" ชายพเนจรพูด "ท่านยังหนุ่มแน่นและแข็งแรง ท่านช่วยฉันเอาทองใส่กระสอบแบไปให้
ฉันแล้วเราจะแบ่งทองกัน"
เบอร์เน่ย์ก็ตกลงทำตามแผนการของชายพเนจรด้วยความเต็มใจเขาคิดว่าในที่สุดเขาจะได้แต่งงานกับมัดแลนหญิง
สาวสวยงามที่เขารักและในไม่ช้าเขาจะร่ำรวย
เบอร์เน่ย์และชายพเนจรอยู่บนเนินเขา เวลาเที่ยงคืนหินใหญ่ ๆ เหล่านั้นก็เริ่มเขยื้อนออกจากที่ช้า ๆ แล้วกลิ้งลงจาก
เนินเขาไปที่แม่น้ำ และตรงที่ ๆ ก้อนหินใหญ่ที่สุดตั้งอยู่มีทองกองใหญ่ส่องแสงเป็นประกายอยู่ท่ามกลางแสงจันทร์
ชายทั้งสองวิ่งไปข้างหน้าและโกยทองใส่กระสอบ ต่อมาอีกครู่หนึ่งพื้นดินก็สั่นสะเทือน
"หินกลับมาแล้ว" เบอร์เน่ย์ร้องด้วยความหวาดกลัว "มันจะทับเราตาย"
ชายพเนจรหัวเราะ "มันจะทับท่านตายแต่ไม่ทับฉัน"
เมื่อหินเหล่านั้นกลิ้งเข้ามาใกล้ชายพเนจรก็ชูใบโคลเวอร์ห้าแฉกขึ้น ทันใดนั้นหินก็กลิ้งไปทางเบอร์เน่ย์ แต่ไม่มีอะไร
เกิดขึ้น ?" ทันใดนั้นหินก้อนใหญ่ ที่สุดที่เบอร์เน่ย์ได้สลักรูปกางเขนอันบริสุทธิ์ได้กั้นอยู่ข้างหน้าเขาเหมือนกับโลห์
หินอื่น ๆ กลิ้งกลับเขาที่เดิมของมัน และเบอร์เน่ย์ปลอดภัย
ระหว่างนี้ชายพเนจรได้เอากระสอบทองขึ้นใส่บ่าและเดินโซเซลงไปจากไหล่เขา เขารู้สึกดีใจที่ทำงานเป็นผลสำเร็จ
แล้วเขาได้ยินเสียงดังข้างหลังเขา ชายพเนจรหันไปดูรู้สึกตกใจมากเพราะก้อนหินที่มีรูปกางเขนกำลังกลิ้งตามเขามา
เขาชูใบโคลเวอร์ห้าแฉกขึ้นแต่มันไม่มีอำนาจอะไรแล้ว หินนั้นก็ทับชายพเนจรตาย
เบอร์เน่ย์ได้ทองคำทั้งหมดคนเดียว เวลานี้เขาเป็นคนร่ำรวยที่สุดในหมู่บ้านพลูเวดนิด บิดาของมัดแลนยินดีที่จะให้
เขาแต่งานกับบุตรสาวของเขา ดังนั้นช่างสลักหินหนุ่มก็ได้แต่งงานกับหญิงสาวที่เขารักสมดังความปรารถนาและทั้ง
สองคนได้อยู่ร่วมกันด้วยความผาสุกตลอดมา

 






นิทานนานาชาติ
- โอรสธิดาของเจ้าชายเลีย [27 กุมภาพันธ์ 2553 17:34 น.]
- อึ่งอางกับวัว [27 กุมภาพันธ์ 2553 17:34 น.]
- อันตรธาน 5 [27 กุมภาพันธ์ 2553 17:34 น.]
- อักษรสูงค่าราคาตัวละหนึ่งพัน [27 กุมภาพันธ์ 2553 17:34 น.]
- เหยื่อผู้ถูกสังเวย [27 กุมภาพันธ์ 2553 17:34 น.]
- หินวิเศษแห่งหมู่บ้านพลูเวอนิค [27 กุมภาพันธ์ 2553 17:34 น.]
- หมียังไม่ตาย [27 กุมภาพันธ์ 2553 17:34 น.]
- สี่สหาย [27 กุมภาพันธ์ 2553 17:34 น.]
- สินค้าวิเศษประมาณค่าบ่มิได้ [27 กุมภาพันธ์ 2553 17:34 น.]
- แม่เฒ่าฮอลลี [27 กุมภาพันธ์ 2553 17:34 น.]
ดูทั้งหมด

Engine by MAKEWEBEASY