สถิติผู้เข้าชม
 ขณะนี้มีผู้เข้าใช้ 5
 ผู้เข้าชมในวันนี้ 451
 ผู้เข้าชมทั้งหมด 2,002,822
กรุณาฝาก Email ของท่าน
  เพื่อรับข่าวสาร ที่น่าสนใจ
23 ตุลาคม 2557
อา จ. อ. พ. พฤ ศ. ส.
   
10  11 
12  13  14  15  16  17  18 
19  20  21  22  23  24  25 
26  27  28  29  30  31   
             
  ข้อมูลและสื่ออบรม
คติธรรมคำผญา
[27 กุมภาพันธ์ 2553 18:28 น.]จำนวนผู้เข้าชม 22020 คน

คติธรรมคำผญา
แต่งโดย พระรุ่งทวี  พรรณนา รวบรวมโดย สามเณรปราโมทย์  พันธพัฒน์
 
ชื่อว่าบุญ-บุญนี่เป็นสื่อแห่งความสุข  สิฮ้อยวันพันยุคทุกสมัยบ่ไลถิ่ม
ไผมาซิมสิเห็นหม่องไผมาลองที่เห็นม๋วน  ขอเชิญชวนญาติพี่น้องมาลองสร้างก่อกัน
คือจั่งมื้อนี้นั้นหมู่เจ้าก่อกองการ   ถวายทานรักษาศีลเจตนาศรัทธาแล้ว
ได๋บูชาองค์แก้วพระโพธิ์ศรีที่สามง่า  (นี่หละเพิ่นเอิ้นว่า)สิ่งประเสริฐเลิศล้ำสินำเจ้าเข้าสู่สรวง
มีจิตใจแผ่กว้างปราศจากอาสวะ   เป็นผู้มีธรรมะกิเลสสูญหายเสี่ยง
ได๋พร้อมเพรียงเฮียงหน้าเต็มศาลาคุ้มค่วง     ทานแนวได๋ทานไปแล้วอย่าเป็นห่วงคะนึงนำเดือดวุ่น
บุญสิได๋บ่หลาย
เฮื้อยและอ้ายพ่อแม่ไทยเฮา   มื้อนี้มาขัดเกลาอย่าเสียดายวายวุ่น
มาเอาบุญ อย่าฟ่าวคุย ฟังหลานเว้า  แหน่จักคราวบ่โดนดอก
โยมพ่อแม่ออก โยมพ่อตู้แม่ตู้   ทั้งผู้ไกลและใกล้ ทั้งผู้ใหญ่และน้อย ฟังข๋อยสิว่าคำ
 
พุทธศักราชล้ำสองพันห้าสี่สิบปลาย  ญาติและโยมทั้งหลายโปรดตั้งใจฟังหลานเว้า
นกกระแด๋แดดเด้าเจ้าหากินไกลเขต  อย่าสิลืมพี่น้องหนีไปย้องผู้อื่นดี
ตั้งแต่กี้ปลาแดกแจ่วแพรวผัก   เจ้าว่านัว – นัวคักมักแฮงแถลงเว้า
บาดได๋กิน แม็คโดโนล อีสานเฮาลืมฮอดวัด เคเอฟซี พิชซ่าฮัท  ดูดนิ้วมือ จี๊ด จี๊ด โหลดลืมฮีตเก่าอีสาน
ได๋นั่งร้านที่โถงโอ่  โก้เอาเหลือ   ปิ้งปลาเข็งเอือบเกลือกะซ่างตามบ่ถามฮอด
เบียร์ลีโอ ฟองฟอด  ฮอดเบียร์สิงห์ ยิ่งโดดเด่น คาร์ลสเบิร์ก  ไฮเนเกิ้น  ไฮศครีมสเว็นเซ่น ขนมเส้นอย่าสะ
ถามลืมแล้วตี๋น้ำไต้ต่อนนอนในไห   บ่สนใจ  เหล้าสาโท   ม่วนโนกับของนอก
วิสกี้  รินลงจอกหยอกนางโลมโน้มเนื้อเนี่ยง  เปิดเพลงสตริงดังเปรี้ยง  เปรี้ยง
ฮ้องกันเสียงปร้าง  ปร้าง   พิณแคนฮ้างกะซ่างเป็น.
 
พี่น้องเอย………..เกิดเป็นอีสานแท้ กินข้าวเหนียวจ้ำปลาแดก
อย่าไปแหวกเคิ่งม้างไปหลงย่องผู้อื่นเขา ศาสนายังบ่เศร้า วัฒนธรรมเฮายังคอยท่าเจ้า ดอกสาเด้อ
ดอกดีมีอยู่แล้วอย่าลืมถิ่นเปล่าดาย ลางคนฟังหมอลำได๋ว่ามันเชยซ้ำผัดว่า
เพลงฝรั่งเปิดขึ้นมา เต้นจนตับสิปลิ้น ดิ้นจนหัวสิขาด จักเขาเว้าว่าจั่งได๋……พ่อแม่เอย.
    
 

ก่อนอื่นขอก้มกราบธุลีบาทพระสัมพุทธ์  จอมวิสุทธิ์สัตถาศาสดาองค์ล้ำ
อีกพระธรรมพระสงฆ์เซื้อบริสุทธิ์พุทธศาสน์  ขอประกาศกล่าวเน้นเป็นเสียงถ้อยถิ่นอีสาน
อีกพระเณรผู้พรากบ้านท่านเป็นหมู่สหธรรม  ขอเผยคำแถลงจาอย่าฟ่าวพากันฮ้าย
เต็มทั้งขวาและซ้ายลูกอีสานในกรุงเทพ ฯ  พากันละถิ่นบ้านมาทนสู้อยู่บ่ถอย
ก่อนสิจาภาคถ้อยอ้างเอ่ยเผยคดี   อะหังเฮียม เณรรูปนี้ ต้องกราบขออภัยไว้
คันตอนได๋บกพร่องผิดทั้งเสียงเพี้ยนทำนองขอเด้อท้าวอย่าพ้าวเบื่อ ชาวอีสานเซ่นเซื้อนามเนื้อหน่อแขนง
คันบ่แจบบ่แจ้งบ่เจนชัดบริบูรณ์   ขออภัยคุณ – คุณไว้เทื่อลุ่นสิมาแก้
สิบ่ขอยอมแพ้โทรไปหามาคัก ๆ   ไผสิมักหรือบ่มักเอียงหูฟังจั่งสิฮู้
ฟังแต่หูปากอย่าเว้าเด้อโยมเจ้าเหล่าอีสาน.

สิบนิ้วอันไร้แหวน  สองแขนดำขี่หลี่  กระผมสามเณรปราโมทย์ขอก้มกราบ   ครูบาอาจารย์หลวงพ่อหลวงพี่ 
พระหนุ่มเณรน้อย    ผู้พรากไฮ่ไกลนา   ป๋าพ่อป๋าแม่   จากบ้านเขตถิ่นดินอีสาน   มาอยู่ในกรุงเทพ ฯ ทุกรูปทุกนาม
สู่ม่องสู่บ่อน ทุกตรอกทุกซอย  ทุกวัดทุกวา  นอครับนอ

สุขขี่หมั่นเสมอมันเกลี้ยงมิ่นลิ่น อีกคือเก่า ๆ พ่อใหญ่แม่ใหญ่  พ่อออกแม่ออก  ผู้หนุ่มผู้สาว  ผู้บ่าวผู้แพ่ว 
อ้ายเอื้อยน้องนุ่งลุงป้าน้าอา  ไทยอีสาน  คนอีสาน ลูกข้าวเหนียว ลูกข้าวเจ้า  เลือดนักสู้สู่ขู่สู่คน  ผู้ที่มาอดสาทน
ประกอบสัมมาชีพในเมืองหลวง  ผู้มาร่ำมาเรียน  ค้าขายหงายมือ  ขับแท๊กซี่สามล้อ มอเตอร์ไซค์  ผู้เป็นนายจ้าง  
เป็นลูกจ้าง  กรรมกรแบกหามสามล้อ   หรือผู้ทีเฮ็ดไฮ่ใส่นา  เอ็ดฮัวเฮ็ดสวน  อยู่ตามต่างจังหวัดพร้อม
  
เสียงนี้หลายคนคุ้น  จดจำกันจนมั่นแก่น  ฝากแฟน ๆ ให้ส่งยู่  ชูยองท่องผญา  แม่นบ่ได๋พ้อหน้า  ฮอดวันพุธได๋ยินเสียง
เรียงเป็นกลอนสุนทรสาน    นำสู่ศรัทธาเจ้า      ส่งเสริมศิลปะเค้า  โบราณเฮาแต่ฮีตก่อน     ให้มันติดแอ่นแต้น 
ให้มันแน่นอ้อนต้อน    บ่สูญสิ้นถิ่นอีสาน

มีวิทยากร มาให้ความฮู้  ให้ธรรมะ  ให้ข้อคิดสิ่งละอัน  วันละน้อย  ให้ผู้พ่อญาติแม่โยมได๋ ฮู้สิ่งที่ควรทำ 
ฮู้กรรมที่ควรสร้าง  ฮู้หนทางที่ควรเดิน  ฮู้ส่วนเกินที่ควรตัด  ฮู้ชัดซึ่งความจริงของชีวิต  และบ่ลืมบ้านเก่าอีสานบ้านเฮา
พร้อมทั้งได๋จูงมือลูก    ฉุดมือหลาน    ประสานมือแฟน     ควงแขนพ่อตา    ลากขาแม่ยาย    อุ้มปู่อุ้มย่า   อุ้มหมาอุ้มแมว
มาทำบุญทำกุศล
 


 ย่านเด่นอ…… ย่านแต่นาบ่สมน้ำ ย่านแต่ชามบ่สมป่น      ย่านแต่คนผู้เว้า 
บ่สมเจ้าท่านผู้ฟัง  ย่านแต่เฮือบ่เกิ่งดั้ง  ย่านแต่คั่งบ่สมไหม      ย่านแต่ไฟบ่สมฟืนย่านแต่ปืนบ่สมเหม่อ       
ย่านแต่มือบ่สมฟ้อน    ย่านแต่หมอนบ่สมสาด          พี่น้องเอ่ย……...
ย่านแต่คาดลาดล้ม ลงห้วยสิป่วยการ  แท้นอพ่อใหญ่แม่ใหญ่
 
ซึ่งแต่ละมื้อนั้น กะมีพระวิทยาที่มาพบปะญาติโยมกะ  เป็นข้าวต่างภา ผ้าต่างหูก ลูกต่างบ้าน      หวานต่างสวน 
ม๋วนต่างมัก  คักต่างกัน  ตั๋วโยมพ่อโยมแม่   ซึ่งอาตมาเองกะบ่แม่นผู้อื่นผู้ไกล  เป็นลูกในบ้าน  หว่านในภาข้าว  เหล้าในไห  
ไก่ในคอก   ของโยมพ่อโยมแม่เฮานี้หล่ะ

รูปบ่หล่อ  พ่อบ่รวย  เงินบ่มาก   ปากบ่หวาน  บ้านบ่ใหญ่  ใหม่บ่เก่า  เฒ่าบ่เป็น   เย็นบ่ฮ้อน  น้ำบ่อาบ   ผ้าบ่ซัก  
มักบ่เสีย   เมียบ่มี   หนี้บ่ใช้  ถนนย่างได๋เป็นบางสาย

 คันเฮิ้นมาฟังเทศน์ เซาแน่ปวดขา ขั่นได๋ยินว่าจินตรา ปวดขาสำได๋กะไปได๋
คันเอิ้นมาไกล ๆไว้มื้อหน้าสาก่อน  ขั่นได๋ยินว่าศิริพร  บ่มีรอให้อิ้น มีแต่เชิ่นเข้าหา.

ฮักกันนี้แม่นสิอยู่ฟากฟ้าขงเขตเขาเขียว แม่นอยู่หอแห่งเดียวหอโฮมหอแก้ว
ขั่นแม่นชังกันแล้ว บ่เหลียวแลตาต่อ แม่นสิเนาพักใกล้กะปานไม้ป่าบัง.
 
เกิดเป็นคนควรสิเอาศีลคล่อง  เคียนคิงจั่งสิคล่อง  ดีกว่าเฮาสิหาซื้อสร้อยคล้อง
เพอนิเจอร์เห่อสมัย ชื่อว่าเงินคำแก้ว   พลอยนิลพินธุราช ที่ชาวโลกสมมุติไว้  คุณบ่ล้นเลินศีล  
 เจริญสุขเป็นที่ตั้งผู้ฟังธรรมเป็นที่พึ่ง เจริญสุขทุกทั่วหน้า พ่อและแม่ไผกะดาย
หญิงหรือชายผู้ฟังธรรมก่อกรรมบ่มีโทษ  สามเณรปราโมทย์ นามของฉันจำได๋ชัด
นามสกุลพันธพัฒน์ บอกพ่อแม่ออกให้จำไว้คูสู่คน คันสิบอกแต่ต้นบ้านเกิดเมืองนอน
จังหวัดเมืองสองหัวอ่านตามทะเบียนบ้าน  บวชเป็นเณรหนีไกลบ้านฟังดี ๆ ศรีสะเกษ
คอบว่ามีสาเหตุพ่อแม่ทุกข์ยากฮ้าย  เงินใช้กะบ่หลาย
หมายอยากฮู้ตรีโท เอก  ปริญญา   จั่งปลงผมห่มสาวาผ้าเหลืองนั่นหัวโหล่
มีความหวังยังดั้นด้งกำลังใจบ่ได๋อ่อน  ณ มื้อนี้อยู่วัดใหม่ยายมอญ
ทางเขตบางกอกน้อย    กรุงกว้างบ่ห่วงหยัง
บวชมาถือศีลสร้างความสำอางบ่ได๋เกี่ยว  สุมผู้สาวบ่ได๋เกี้ยวเฮียวไม้บ่ได๋ก๋อ
ทุกข์บ่ท้ออดสาต่อตามกระเยิม   อยู่ธรรมดาเติมบวชดนจนสิเฒ่า
บ่สนยาบ่ชาเหล้า บอกโยมบอกเอื้อยไปไผ่สิเชื่อ สุขกะสุขแต่เนื้อ เงินใช้ผัดบ่มี
แนวว่าบวชแต่น้อย บ่ฮู้ค่องคองกระหัด  ผัดแต่เป็นเณรมาผ้าลายบ่เคยใช้
บ่เคยเอามาใกล้ แหวนวงส่งขาหลั่ง  ฟังแต่ธรรมพุทธเจ้าบ่เคยเว้าเรื่องรำ.
 
   สุขขีหมั่นเสมอมันเครือเก่า    แนวคึดฮอดหมู่เก่าโตข่อยจึงต่าวมา
สืบสัมพันธ์เอาไว้ฮีตเก่าประเพณี   อีสานเฮาตั้งแต่หลังโบราณเฮาตั้งแต่กี้
มีประเพณีหลายล้นหลายชัวคนแต่ปู่ย่า  ให้พากันฮักษาไว้คงเค้าแต่เก่าเดิม

ฟังเสียงคื่น ๆ ฟ้า เบยเบิกบูรพาพุ้นเด่  กาลฤดูเดือนหัน เปลี่ยนแปลงแลงค้อย
หัวใจลอยคอยท่า ฤดูเดือนพรรษา ๔๖  ฟ้าใหม่ น้ำฝนใส ๆ ตกรินย้อย รุกขาไม้ดอกฮ่มเขียว
คึดฮอดเด่อีสานบ้าน ฮั่วไฮ่นาสวน  ต่างเอิ่นหาซวนกัน ภาวนาสุแลงเช้า
วัดวาอารามเคยเข้า หลวงพ่อเฮ้าสำบายดีบ่  หลวงพี่เติมเณรต่อจำพรรษาทางบ้านส่งข่าวบ้างแน่เป็นหยัง
เป็นจั่งได๋นอยายย่า พ่อลุงอาวอาดำนาไป๋  อีแม่อีพ่ออ้ายน้อง อีนางน้อยเป็นจังได๋
คึดฮอดอีสานนาข้าว แต่กี้เก่าคราวหลัง  ยังเคยได๋ใส่เบ็ด ปลาปูกบเขียดน้อย
หิ่ง ๆ แสงหิ่งห้อยเปล่งแสง แข็งจันทร์อยู่กลางทุ่ง โอ๊บแอ๊บกบเขียดน้อย โอฮ้องแข่งฟ้าฝน
ตอนนี้ลูกชายหล่า พรรษาใหม่มาเถิ้ง  ภาวนาจำศีล พร่ำเฮียนสุแลงเช้า
ภัตตาหารกับข้าว  แนวกินแชบทุกอย่าง   อยากให้พ่อแม่อ้ายน้อง นั่งวงล้อมฮ่วมภาชน์
ตอนนี้ตนลูกชายหล่า อดใจคอยท่าอยู่  ออกพรรษาจั่งพอหน้า ไปยามบ้านพ่อแม่เห็น
ให้ใจเย็นรอไว้ หัวใจชายคึดฮอดอยู่  หากสิขอต่อสู้ ฮ่ำเฮียนขั้นต่อไป
องค์สมภารยาครูไท้ เพิ่นกะเอาใจช้อย  หนังสือปากกาบ่ได๋ปล่อยซอยเฮาอยู่เลื่อยขอได๋ดั่งประสงค์.

บาดนี้เถิงเวลาได๋เริ่ม รายการเดิมกับมื้อใหม่  เสียงธรรมจากศูนย์รวมสงฆ์เด้อแม่ใหญ่
เอาผญามาต้าน เชิญท่านได๋รับฟัง  สุขสบายเป็นที่ตั้ง บ่ว่านั่งหรือยืน
บ่ว่าคืนหรือวัน ดั่งกันกับคนเว้า   หลานผู้เอากลอนต้าน ผญาญาณบ๋ทันป่อง
ลางเทื่อกลอนบ่ค่อง ขออภัยทุกท่าน  ทางบ้านผู้รับฟัง
บ่แม่นเชื้อนกเอี้ยง  เสียงบ่ม่วนนวลหู  นกเขาคู่บ่ทันขัน  อย่าว่ามันเสียงฮ้าย
คิดอยากอายเด้ข้อย  เสียงวอย ๆ ออกอากาศ มวลนักปราชญ์อย่าพ้าวท้วง เทื่อมันกว้างกว่าเดิม
นี่ละแม่นวาระเริ่ม  นักเว้าใหม่ไขสำนวน  บรบวนคำพาที   จั่งค่อยติหรือย่อง
เสียงบ่หองยังส่วย แนวว่ามวยขึ้นฮ้านใหม่  สั่นดอกหว่า หากสั่นใส่
ใจยังสู้บ่ได๋ย่าน จั่งมาต้านตื่มกลอน      

อวสานสุดเสี๋ยงสมพอเพียงท่อนี้ก่อน  เจริญพรกลอนส่งท้ายสิหวนย้ายต่าวไป
อยู่บ่ได๋เวลานัดหมายเหมิ๊ด   หนึ่งชั่วโมงเต็มตรงสิอวยลาลงเจ้า
แนวว่าเวลาเว้าศูนย์ของเฮาต้องซื้อเพิ่น  นี่แล้ว สิเว้าเกินกะบ่ได๋มันสิซ้าผู้เพิ่นคอง
บ่อยากเลยพี่น้องบ่อยากกล่าวเอวัง  ให้เจ้าสุขสมหวังยามเมื่อไสยาเยื้อน
รักษาโตรักษาเพื่อน    รักษาเฮื้อนเด้อพ่อใหญ่แม่ใหญ่
มื้อนี้เวลาไล่พ้อกันใหม่พุธหน้า   หลานสิมาอีกแท้ ๆ สิมาเว้าเลาผญา…

 เสียงแคนอ้อนผญากลอนกะสิว่า  (เดนอ) เอวังลาท่อนี้แล้วแนวเว่าตั้งแต่โดน
หนึ่งชั่วโมงแต่ต้นจนกว่าเวลาเหมิ๊ด  เปิดรับฟังรายการจบครบกระบวนหัวข๋อ
นาฬิกาแฮ่งมาจ้ออาตมาทั้งสองจำสิต้องพรากห่าง พุธต่อไปจั่งสิอ้างบ่ทันฮ้างแต่ได๋
ส่วนมื้อนี้อยู่บ่ได๋จำต้องใส่เกียร์ถอย (พี่น้องเอย) เสียงวอย-วอยสิคืนวัดนัดผู้ฟังอย่าลืมคลื่น
ธรรมเทศนายื่นสมพอเพียงเกลี้ยงหมิ่นหลิ่น  เห็นแต่ไง่กิ่นกิ่นท่อนี้เด้อพี่น้องจั่งคองถ้าเทื่อลุน…

 ขอลาแล้วจบผญาไว้สาก่อน  ตอนหน้าพุ้นจั่งมาพ้อพบกัน
เป็นจั่งได๋พุธนี้มีดีอยู่แน่บ่   ขอจงนักปราชญ์เจ้าแนะนำบ้างแน่เด้อ
เณรความฮู้ยังน้อยสิขอคอยแก้โตใหม่  คงสิได๋พบพ้อหากบุญข๋อยอยู่ยัง
พี่เณรขออวยพรให้จงอยู่สบายสุข   โพยภัยสังอย่าสิมีมาใกล้
แม่นสิการสร้างหากินกะให้คล่อง   สุขสืบสร้างเนาบ้านอยู่เย็น
อายุยืนยาวหมั่นพันปีบ่มีขาด   วาสนาพี่น้องเจริญขึ้นคู่สู่คน…แน่เด้อ 
 
ให้มีเงินเป็นกองให้มีทองเป็นหาบ  บาปอย่าซูน บุญแลนซ้อน ม่วนบ่เศร้า
เฒ่าบ่เป็น ให้ใจเย็นคือน้ำ ให้ใจงามคือมณี  ให้ใจดีคือผเวส  ชื่อว่าใจผีเผดอย่ามาพาน
อานิสงส์ศีลทานการฟังธรรมในมื้อนี้วันนี้  ให้ซุมหมู่เจ้าสมปรารถนา ในที่ทุกสถาน  
ในกาลทุกเมื้อ  คู่สู่สู้คน……แน่เด้อพี่น้อง
 โอกาสนี้ ขอลาสาก่อน  กลอนหากเขินขาดบ้าง ความเว้าบ่ก่ายกัน
อย่าได๋หัวขวัญซ้ำผีตำปอบแก่   ขอให้เจ้าช่อยแก้แปลงแต้มแต่งเติม
ขอให้ตัดให้เพิ่มบนวรรคบางตอน   บ่อนมันผิดทำนองบ่ค้องจองกันแล้ว
อวสานสุดเสี่ยงเซาเสียงสาก่อน   ขอจบกลอนกล่าวแก้สารสร้อยต่อนผญา.
 ขอให้สุขขี่หมั่นเสมอมันคือเก่า  ขอให้สุมหมู่เจ้าสำราญชื่นอยู่เกษม
ขอให้เต็ม ๆ ล้นเงินคำอั่งนองไหล   ขอให้ใส ๆ เฮิงฮุ้งเฮืองไปหน้า
เฮ้ดไฮ่ให้หมานปลาเฮ็ดนาให้หมานผ่าย  ให้อยู่สุขสำบายหายฮ่อนนอนอั่ง
อย่ามีทุกข์อีหยั๋งเงินคำหลั่งอั่งเต้า   โฮมโยมเจ้าคู่สู่คน
อย่าได๋มีโศกเศร้าให้ใจซื่นสโมสร   ปรารถนาให้สมพรดั่งมโนแพงตั้ง
แนวได๋หวังกะให้ได๋ยากอันได๋สมคิดต่อ  เจริญขึ้นบ่ชะลอให้สมพอเพิ่นตั้งหวังไว้คู่สู่คน..เด้อ 
ผญากลอนตอนท้าย ให้ญาติโยมทั้งหลาย  ซำบายโตสุขชื่น รมณีย์ร่มรื่นคืนนี้สิสั่งมา
กลับก่อนเด้อลุงป้า มื้อนี้เหมิดเวลา  มื้อพุธหน้าพ้อกันใหม่
บ่ได๋จากไปใส  ความอาลัยสิต่าวโค้ง   ลงแล้วสิอ่วยคืน   
ย้านแต่โยมเว้าพื้น แสนขมขื่นสรวงใน  สิถืกใจศรัทธา แม่ย่าฟังอยู่ทางบ้าน บ่น้อ
จัดรายการบ่เข้าขั้น  อย่าว่ากันกำลังใหม่  ขั่นเว้าช้าเว้าไว ผญาไขบ่ถืกต้อง   
ทำนองวาทะให้  ค่อยสอนเอาแน่เด้อ……  ผญาพรกลอนท้าย  หลับสำบายเด้อน้องพี่ 
ภัยอย่ามีตราบมื้อเช้า  นิทราเจ้าตลอดคืน  โยมผู้ฟังรายการ สุขสำบายสดชื่น 
ได๋เงินหมื่นยามหลับ  นับเงินแสนตื่นนอน  ขอลากลอนไปแล้ว  จงคลาดทุกข์
คลาดแคล้วแก้วนิลอินทร์พรส่ง  ผญาปลงจากจ้อย คืนนี้ข่อยต่าวคืนแล้วเด้อ………แม่เอย
      
 ขอให้สุขขีหมั่น เสมอมันเครือเก่า ทุกข์โศกเศร้าอย่าพานพ้อพบเห็น
เวรให้เว้นเข็ญใจเหินห่าง มีบาทแบ๊งสตางค์  อั่งเต็มถงมากล้นรวยแท้คู่สู่คน
แต่พี่เณรบ่มีเงินสิมากอง บ่มีทองสิมาให้  มีเพียงที่อบอุ่น และคำว่าขอบคุณ
ที่ศรัทธาพี่น้องบ่ป๋าถิ่มให้อิ่มหนำ   ขอให้สุขเลิศล้ำอายุยศยืนยาว
มีลูกสาวให้สวยสมว่านอนสอนง่าย  มีลูกชายให้งามดก็โตปัญญาหน้าเป้ยเล้ย
มีลูกเขยให้หล่อเหลา จั่งข๋อยคนเว้า เด้อโยมเด้อแม่เด้อ……  
 
ถึงเวลาเอวังมาฮอดแล้ว สิขอกล่าวคำอวยพร เป็นบทกลอนผญา สิกล่าวจาเป็นคำเว้า
ว่าสาธุเด้อ…ขอให้โยมเจ้า จงมีแต่ความสุข  อันตรายภัยทุกข์  อย่าสิมีมาต้อง
อันความหมองความเศร้า ให้เหมินไปกับปีเก่า บ่ได๋ติวาทะเว้า ให้โยมเจ้าจงอยู่เย็น
สาธุเด้อบุญกุศลที่เจ้าฟังรายการ บุญฮ่วมให้สดสวย ขอให้รวยสินทรัพย์ นับเป็นราคาล้าน
ขอให้สำราญด้วย โภคทรัพย์สมบัติ  ปราศจากความทุกข์  สิ่งได๋ ๆ อย่ามาต้อง
ขอให้สมปองด้วยแนวสิ่งปรารถนา  อายุ วรรณะ  สุขะ  พละ  อยู่ซ้น  คีงเจ้าคู่สู่คนเด้อ.
 เมืองอุบลคนปราชญ์  เมืองอำนาจคือคนโก้  เมืองยโสคนปากหวาน
มุกดาหารคนจริงใจ   ชัยภูมิคนขาวคม   นครพนมคนแจ่มใส
คนเมืองเลยล้นน้ำใจ   เมืองหนองคายเมืองอ้ายลาว  กาฬสินธุ์คนฉลาด
เมืองโคราชคนงามขำ   ศรีสะเกษบุรีรัมย์   เกษตรกรรมเลื่องลือชา
สารคามเมืองหมอแคน  เมืองขอนแก่นคนใจกล้า  หนองบัวลำภูคนหรูหรา
เมืองร้อยเอ็ดใจเด็ดดี   เมืองสุรินทร์ถิ่นช้างใหญ่  ไปอุดรคนถ่อมตน
เมืองสกลคนใจงาม………………
  
 ชื่อว่าบุญ-บุญนี่เป็นสื่อแห่งความสุข สิฮ้อยวันพันยุคทุกสมัยบ่ไลถิ่ม
ไผมาซิมสิเห็นหม๋องไผมาลองที่เห็นม่วน ขอเชิญชวนญาติพี่น้องมาลองสร้างก่อกัน
คือจั่งมื้อนี้นั้นหมู่เจ้าก่อกองการ  ถวายทานรักษาศีลเจตนาศรัทธาแล้ว
ได๋บูชาองค์แก้วพระโพธิ์ศรีที่สามง่า (นี่หละเพิ่นเอิ้นว่า)สิ่งประเสริฐเลิศล้ำสินำเจ้าเข้าสู่สรวง
มีจิตใจแผ่กว้างปราศจากอาสวะ  เป็นผู้มีธรรมะกิเลสสูญหายเสี่ยง
ได๋พร้อมเพรียงเฮียงหน้าเต็มศาลาคุ้มค่วง ทานแนวได๋ทานไปแล้วอย่าเป็นห่วงคะนึงนำเดือดวุ่นบุญสิได๋บ่หลาย
เฮื้อยและอ้ายพ่อแม่ไทยเฮา  มื้อนี้มาขัดเกลาอย่าเสียดายวายวุ่น
มาเอาบุญ อย่าฟ่าวคุยฟังหลานเว้า แหน่จักคราวบ่โดนดอก
โยมพ่อแม่ออก โยมพ่อตู้แม่ตู้  ทั้งผู้ไกลและใกล้ ทั้งผู้ใหญ่และน้อย ฟังข๋อยสิว่าคำ
 พุทธศักราชล้ำสองพันห้าสี่สิบปลาย ญาติและโยมทั้งหลายโปรดตั้งใจฟังหลานเว้า
นกกระแด๋แดดเด้าเจ้าหากินไกลเขต  อย่าสิลืมพี่น้องหนีไปย้องผู้อื่นดี
ตั้งแต่กี้ปลาแดกแจ่วแพรวผัก   เจ้าว่านัว – นัวคักมักแฮงแถลงเว้า
บาดได๋กิน แม็คโดโนล อีสานเฮาลืมฮอดวัด  เคเอฟซี พิชซ่าฮัท ดูดนิ้วมือจี๊ด จี๊ด โหลดลืมฮีตเก่าอีสาน
ได๋นั่งร้านโถงโอ่โก้เอาเหลือ   ปิ้งปลาเข็งเอือบเกลือกะซ่างตามบ๋ถามฮอด
เบียร์ลีโอ  ฟองฟอดฮอด เบียร์สิงห์ ยิ่งโดดเด่น คาร์ลสเบิร์ก ไฮเนเกิ้น ไฮศครีมสเว็นเซ่น ขนมเส้นอย่าสะถาม
ลืมแล้วน้ำไต้ต่อนนอนในไห   บ่สนใจ  เหล้าสาโท   ม่วนโนกับของนอก
วิสกี้  รินลงจอกหยอกนางโลมโน้มเนื้อเนี่ยง  เปิดสตริงดังเปรี้ยง  เปรี้ยง
ฮ้องกันเสียงปร้าง  ปร้าง   พิณแคนฮ้างกะซ่างเป็น.     
 
 พี่น้องเอย………
เพิ่นว่าบุญ – บุญนี้เป็นความดีอันยิ่งใหญ่  ผู้ได๋ทำผู้นั้นได๋ผู้ได๋คร้านท่านอย่าหวัง
ผู้มีใจต่อตั้งตกแต่งสังฆทาน   บ่ว่าคาวหรือหวานบ่ว่าเค็มหรือส้ม
บุญสิพาเฮาม้มวัฎฎะวนพ้นจากฝั่ง   นีระพานเป็นที่ตั้งภายซ้อนบ่จ่อยผอม
มีศรัทธาเจ้าจั่งน้อมพร้อมพร่ำกระทำเพียร  บาปและเวรบ่มาเบียนแต่ว่าบุญสิพูนเพิ่ม
ไผผู้พากันเริ่มเสริมซาตาให้กล้าแก่     นี่ละเดอโยมพ่อนี่ละนอโยมแม่บาปบ่ซูนบุญแล่นซ่วนควรสิแย่งแต่งเอา
ขั๋นบ่ได๋หมู่เจ้ามาเติมตื่มความหวัง   ศูนย์รวมสงฆ์ กะคงพังบ่อยู่ยังยืนย้อน
คอบว่าโยมโปรยป้อนทานปัจจัยพอได๋ซ่อย  ผู้ละเล็กผู้ละเล็กน้อยกะพอได้ดอกตื่มกัน
ส่วนลูกเณรผู้นี้นั้นขอสาธุอนุโม   นับว่าเป็นคุณโณที่โผดผายพากันย้อง
ลูกเณรยังรอจ้องเขียนจดหมายลงซองแม่นหลายน๋อยสิคอยอ่าน  ย้องหรือตี๋แล้วแต่ท่านอยู่ทางบ้านผู้สิออย
อาตมาแม่นนกน้อยปีกอ่อนบ๋ทันแข็ง  (โยมเอย) เฮื่อและแฮงบ่ทันหลายผ่องอยากอายโยมป้า
เปรียบคือไซหลังหล๋าบ่หมานปลาดอกนำเพิ่น  ใส่ในห้วยถืกตมใส่ในหนองแต่น้ำใส่เทิงโคกถืกแต่ลม
 เฮาหากหนีบ่ม้มจะต้องเพิ่งอาศัยกัน พระก็อาศัยโยม-โยมก็อาศัยฉันบ่ละกันโดยด้าม
โยมบ่เคยมองข้ามเทียวมาถามบ่ได๋ลด  พระกับเณรบำเพ็ญพรตเห็นโยมมาคึกครื้นกะตันตื้นซื่นฤดี
พระกับเณรอยู่วัดนี้กะคือลูกของโยม  พ่อแม่พากินหยังลูกกะกินนำได๋
ว่าแต่โยมถวายให้แนวได๋ –ได๋บ่ได้เบื่อ ฉันบ่ได๋ตั้งแต่ฉากกระบือกับสันพร้าท่อนั้นแหล๋วย่านเข็ดแข๋วบาดห่ากลืน
นอกนั้นในภาคพื้นสรรพสิ่งนานา   ว่าแต่โยมถวายมาลูกสิกินบ่ขีนค้าง
ศูนย์รวมสงฆ์ บ่เพม้างโยมบ่วางเอาใจใส่  คันบ่ได๋หมู่เจ้าถวายข้าวอยู่บ่เป็น ซั่นแล้ว พี่น้องเอย พ่อแม่เอย

  อีสานเฮาแห้งแล้งขาดแหว่งบ่สมบูรณ์ ชลทานขาดศูนย์บ่สมดุลอีสานแล้ง
เหลือแต่แฮงเฮาคอยท่า ฝนลงมาให้ได๋ม่วน  ให้ได๋ชวนกันลงกล้านาข้าวหล้ำเขียว
เหลียวขึ้นเบิ่งท้องฟ้า เมฆาเคลื่อนที่  คึ้มพุ้นแล้วคึ้มพี้ บ่มีแล้วสิล่วงฝน
คนอีสานทุกข์ยากฮ้าย กายก่ำผอมโซ  เหลียวเบิ่งโตหล่าเหลือง ดั่งใบตองขาดน้ำ
อีสานคำยากฮ้าย มโนในกะแห้งเหี่ยว  เหลียวเบิ่งท่งบ่มีน้ำ ทางตาเข้ากะล่วงโหล
ธรณีขาดน้ำ คำคลองกะขาดแหว่ง  เห็นแต่ดินแดง ๆระแหงฮ่องน้ำ ทางหญ้ากะเหียวเหลือง
เหลือโตนเด๋  อีสานเฮาหมองเศร้า ฮีตเก่าประเพณี มีแต่มื้อเสื่อมถอย ฮอยเดิมบ่เหลือเค้า
อีสานเฮ้าเสียสิ้น ฮีตเก่าคลองหลัง  อันใด ๆ กะเพพัง อันแนวห่วงกะถอยล้า
หมู่ข่อยอยู่ในผืนผ้า กาสาวังหุ้มห่อ  ให้เฮาเฮียนเขียนก่อ ให้ได๋ใหญ่ท่อฟ้า ปริญญานั้นแม่นหวัง
การศึกษาบ่หยุดยั้ง เติมต่อสาขา   มหาจุฬาลงกรณ์ บ่อนสร้างปราชญาเจ้า
ลูกอีสานจั่งเฮาหลายล้น น้อยคนได๋เฮียนต่อ  ขอให้อดใจสู้  อย่าลืมบ้านเก่าหลัง  เฮาเด้อ.พี่เณร

 
 ฮ้ายอยากขอเตือนน้อง สาวอีสานผู้พลัดถิ่น โฉมถวิลนาถน้อง ผู้ไกลบ้านดอกห่างเมือง
มาทำงานต่อสู้ อยู่เมืองหลวงกว้างใหญ่  ใจอย่าฝักใฝ่เล่น คึดเห็นพ่อแม่เจ้า  อยู่ทางบ้านแน่เด้อ
ฮู้จักเจียมโตเจ้า สาวเอยอย่าหลงลื่น  อย่าฝืนคำเพิ่นเว้า สองเฒ่าได๋สั่งมา
จำเอาเด้อน้องหล่า อย่ามัวเที่ยวเพลินหลาย  ยามเมื่อเห็นผู้ชาย  ฮิ่นตรองแน่เด้อน้อง
ชายเขาหมองปองเจ้า ขั๋นจริงใจกะไคแน่  ย่านตั้งแต่ได๋แล้ว เขาแจ๋วดั้นแม่นล่วงหนี.

  ศาสนานับมื้อจั้น โลกมันปั่นหันไป บัดจิตใจของคน สิวกวนวายวุ้น
โลกมันหมุนไปหน้า ราคาเงินสิตกต่ำ  ศีลธรรมสิขาดส่อย เด็กน้อยสิย่ำยี
โลกป่นปี้ ฮ้อนแฮงป่านไฟลน   เพราะว่าคนบ่มีศีลธรรม บ่ล่ำนำคลองเค้า
มีแต่มัวเมาเล่น ระเริงหลงในความชั่ว   ฮ้อดบ่กลัวบาปฮ้าย เวรข่องแล่นนำ
หาค่ำเซ้า ฟ้าวฟั่งแต่นำเงิน   หลงเพลิดเพลินมัวกาม ชั่วทรามไปตามเรื่อง
โลกมันเอี่ยงไปหน้า ศาสนาเฮากะคอยเงี่ยง นั่นแล้ว ลางคนเอาบุญมาบังหน้า เอาสุราเป็นที่เพิ่ง
เอาบันเทิงเป็นที่ตั้ง หวังสิได๋ชื่อเสียง  ควายงัวเกลี้ยง เป็ดไก้ทยอยตาย
บุญทำลายศีลธรรม บาปกรรมสินำต้อง  ให้เจ้าตรองไปถ่อน มนุษย์คนผู้ประเสริฐ
อย่าเตลิดล่องล้ำ ศีลธรรมเจ้าหน่อพุทโธ  ศาสนากะนับมื้อข่อนนับมื่อย่อนทางศีลธรรม
มันเป็นกรรมของมนุษย์ พุทธองค์ทรงสอนไว้  กรรมอันใดไผทำสร้าง สิทางดีหรือทางชั่ว
กรรมย่อมติดตามโต ไปอยู่นำสุมื้อ  คือ แท้ดั่งเงา พระพุทธองค์ทรงบอกกล่าวชาวมนุษย์
อย่าทำความทุกข์ ทรุดทรามยามฮ้าย  มันสิตายลงหม้อนรกอเวจีเดือดฮ้อน
จี่จั่งเขียดอีโม้ ลงหม้ออ่อมแกง…………………ชั่นแล้วพ่อแม่เอ๋ย…

เจริญสุขทุกทั่วหน้าผู้ตั้งท่ารอคอย  ฟังเสียงวอย – วอยนี่แม่นหลานคนเว้า
จำผญาออกมาเว้าตามสำเนาสิคึดออก  บอกสัญญาณจ้อย – จ้อยว่าเณรน้อยผู้เดิม
ได้เวลาวาระเริ่มเติมบทใหม่ไขสำเนียง  มาแล้วเด้อ เอียงหูมาฟังธรรมแล้วจื่อจำไปใช้
ขออภัยสำเนียงห๋วนสำนวนถ้าบ๋ค่อง  แนวปัญญาบ่ทันป่องยังเป็นเณรอายุน้อยอย่าหลงป้อยว่ากัน
เว้าแต่เพียงบ่อยบั้นที่ฮู้เหตุและเห็นมา  บ่แม่นจาสามหาวใส่ผู้ได๋ให้เคืองแค้น
ฝากแฟนรายการเอาไว้พิจารณานำแน่  คึดฮอดเณรแท้ ๆ มอบใจแด่พระธรรม

ไหมบ่มีคั่งย้อมมันบ่ฮ่อนแดงเอง  คันบ่เอาฟืมฟัดต่ำทอบ่มีแล้ว
แนวว่าหินฝนพร้าอย่าเอามาฟักลาบ แนวปลาแดกอี่ร้าระวังไว้ขี้ไข่ขาง
เก้าสิฮ้างสิบสิฮ้างทางเมืองอื่นกะตามเขา  ส่วนว่าเมืองอีสานเฮ้าอย่าสิมีวันฮ้าง
เฮือนมีขางเถียงมีข๋าวสะยัวยาวเกี้ยวก่าย เมืองกะมีกฎหมายบ้านกะมีฮีตเค้าโบราณเฒ่าแต่ปฐม
เมืองอีสานสิบ่ล้มคันเฮาฮักษาคอง ให้ฮ่วมปรองดองกันแม่นห้าพันวรรษาสิ้น
ดินอีสานยังโก้โท – โทผัดสิว่า               มรดกล้ำค่าบ่ได๋ไลละเว้นยังหนุนเน้นเด่นอี่หลี.

เว้าพื้นคนไกลบ้านมาทำงานรับจ้างเพิ่น  เพื่อหาเงินส่งให้ท่านสองเฒ่าที่อยู่เฮือน
แม่นสิทุกข์ยากเยื้อนแสนยากกะยอมอด  มองบ่เห็นอนาคตว่าดีหรือฮ้าย
ห่วงบ่หายแต่ทางบ้านเฮือนซานท้องถิ่น  สิอยู่กินยากยุ่งสบายบ้างอย่างได๋
เมือบ่ได๋ย้อนว่าเวียกมันคามือ  (พ่อแม่เอย)  สั่งมาคือมีกรรมจ่องจำนำก้น
เหิงปานได๋สิไปพ้นเหมิดความจนหม๋นม้มผ่าน  ชื่อว่าเป็นลูกจ้าง ความฝันค้างได๋แต่หงอย
หากินปานนกน้อยเหินห่างฮวงฮัง   สิ้นเดือนมามีหวังส่งสตังค์เมือบ้าน
ทนอดสาบ่คร้านตรำงานตามหน้าที่  เฮ็ดงานดีนายบ่ย้องเฮ็ดงานพร่องเพิ่นด่าเสีย
ออกว่าสัตว์ว่าเฮี้ยชาติชั่วเดรัจฉาน  ปานบ่มีชีวิตเฮ็ดผิดสนุกป้อย
คิดขึ้นมาน้ำตาย้อยเหลือใจเฮาเศร้าอ่อน ๆ        ปิดประตูลงกลอนนอนมือก่ายหน้าผากไห้เอียงแก้มใส่หมอน
ทุกข์ทเวษฮ้อนขมขื่นอยากคืนหา   สองบิดามารดาห่วงหาพอแฮงแล้ว
แถมหัวใจยังเป็นแป้วแนวว่านายมาฮ้ายจ่ม (นี่แล้ว) เคียดบ่ขมปากบ่กล้าเถียงท้าบ่ฮ่อนเป็น
ฟังแล้วกัดแข๋วเน้นฮ้อนฮุ่มสุมอก   หันหน้าตนวนวกใส่งานบ่บานจ้อย
กำลังใจไปทางคล้อยไผสิอ่อยแก้เงื่อน (ให้แน่นอ) แนมบ่เห็นหมู่เพื่อนน้ำตาเปื้อนตั้งแต่หมอน
ไผผู้มีคู่ซ้อนได๋ปรับทุกข์กะยังดี   โตนี้ตี๋บ่มีไผสิห่วงใยเยือนเยี่ยม
พอปานเสียมมาจ้วงถั่ง เอาทรวงจนเลือดว่าน  งานเฮ่งหนักฮักผัดเก้อได้นอนเพ้อผู้เดียว
หวานเป็นขมอมแต่เปรี้ยวสหายเสี่ยวบ่มายาม  อยู่เช้าซามเย็นซามอยู่ตามกระเยิมไฮ้
เป็นคนงานปานคนใช้บ่ถืกใจเขากะจ่ม  (อี่แม่เอย) ชมบ่ดีมีแต่ป้อยน้ำตาย้อยอยู่บ่ถอง
กลับมาห้องแล้วกะฮ้องน้ำตาก่องฝากหมอนเก็บ เป็นเศรษฐีความเจ็บส่วนเงินยังเขินล้ำ
เป็นเศรษฐีความซ้ำเวรหรือกรรมได๋โอ้อ่าว (เดนอ) เบิ่งละครหลังข่าวปิดทีวีคึดฮอดบ้าน สองท่านพ่อแม่คีง
คึดฮอดป่นฮอดปิ้งปลาแดกแจ่วแพรวผัก  (เฮาเด) คึดฮอดคนที่เคยฮักอดีตนางได๋นอนกลุ้ม
แม่นสินอนเบาะนุ่มปานนอนหนามยามหว้าเหว่  (พ่อแม่เอย) เสียงสะอิ้นกล่อมเห่หลับลงแล้วสะดุ้งอยู่ในมุ้งงี่แจ.

 ลูกสิดีและฮ้ายพ่อกับแม่เป็นคนหัด  มีแต่เฮือนบ่มีวัดเรื่องเจริญบ่เดินก้าว
บ่ว่านางหรือท้าวศาสนาอย่าป๋าปล่อย (เฮาเด้อ) คันบ่ได๋เฮ็ดหน่อยกะขอให้ได๋เฮ็ดหลาย
ตั้งใจฟังแหน่น้องอ้ายอย่าฮ้ายจ่มคุยกัน  มาเถิงตอนสำคัญสิแผ่ผายขยายเว้า
ดีใจนำฝูงเจ้าศีลทานทางได้สร้างก่อ  ผู้ฉลาดวาดพ้อสิเห็นข๋ออีกหน่อแหนง
บ้านเมืองเฮาบ่แห้งแล้งน้ำท่าทั้งอาหาร  เลี้ยงลูกหลานทั้งเณรพระบ่ละไลดีใจด้วย
ไผว่าศาสนาส๋วยฉันขอทวยว่าบ่แม่น (เด้นอ)  สายศรัทธายังหมั๋นแก่น  ทั้งหนุ่มสาวและผู้เฒ่า
ไผสิเว้ากะซ่างตาม………พี่น้องเอยพ่อแม่เอ้ย.

ศาสนานับมื้อส๋วยคันกระบวยนับมื้อซื่อ ซุมผู้สาวนับมื้อดื้อตีคิ้วใส่พระเณร
เป็นนำวันและมื้อสมัยใหม่ไทยแลนด์ หนทางแปนแต่จิตใจคนฮก รกรุงรังล้น
เสียงสาละวนคนบ้าตัณหากวมกุ้มกิเลส บ้านำเปรตห้าร้อย พากันป้อยอยู่บ่ถอง
ฟังเบิ่งเด้ออ้ายน้อง บ้านกับวัดอย่าขัดกัน   เพลจังหันอุปถัมภ์พระสงฆ์องค์เจ้า
อย่าสุพากันเว้า ยากนำนาบ้านำหนี้ ถือว่าเป็นหน้าที่ หนิ๋งผู้นี้ผู้นั้นบ้าง ทางจัวน้อยสิจ่อยตาย
โยมทั้งขวาและซ้าย ฟังสาก่อนอย่านอนจิต  พากันตรองพากันคิด พระสิหนีบ่พีอ้วน
ควรบ่ควรตรองดูถ๋อน เจริญพรซ้อนลายอ่วย  ยามเจ็บเป็นเอ็นป่วยซ่อยฝนยาหาฮากหว่าน 
เสียงต้านแน่เป็นหยัง            พี่น้องเอย……
 ลูกสิดีและฮ้ายพ่อกับแม่เป็นคนหัด มีแต่เฮือนบ่มีวัดเรื่องเจริญบ่เดินก้าว
บ่ว่านางหรือท้าวศาสนาอย่าป๋าปล่อย (เฮาเด้อ) คันบ่ได๋เฮ็ดหน่อยกะขอให้ได๋เฮ็ดหลาย
ตั้งใจฟังแหน่น้องอ้ายอย่าฮ้ายจ่มคุยกัน  มาเถิงตอนสำคัญสิแผ่ผายขยายเว้า
ดีใจนำฝูงเจ้าศีลทานทางได้สร้างก่อ  ผู้ฉลาดวาดพ้อสิเห็นข๋ออีกหน่อแหนง
บ้านเมืองเฮาบ่แห้งแล้งน้ำท่าทั้งอาหาร  เลี้ยงลูกหลานทั้งเณรพระบ่ละไลดีใจด้วย
ไผว่าศาสนาส๋วยฉันขอทวยว่าบ่แม่น (เด้นอ)  สายศรัทธายังหมั๋นแก่น  ทั้งหนุ่มสาวและผู้เฒ่า
ไผสิเว้ากะซ่างตาม………พี่น้องเอยพ่อแม่เอ้ย.
   
 
 คันสิคอยบุญมาค้ำคันบ่ทำกะบ่แม่น  คอยแต่บุญส่งให้มันสิได๋บ่อนได๋
คือจั่งเฮามีอาหารไว้ บ่เอากินมันบ่อิ่ม  มีลาบคั่นบ่เอาข้าวคุ้ย ทางท้องบ๋ฮ่อนเต็ม
คันเจ้าเป็นสาวนั้น ครองธรรมให้มันคล่อง  ตีนผมให้หล่ำเกลี้ยง ตีนซี่นให้หล่ำเพียง

 คันแม่นมีความฮู้ เต็มพุงเพียงปาก กะตาถ่อน คันแม่นสอนตนเองบ่ได๋ ไผสิย่องว่าดี
คันเจ้ามีความฮู้อย่าถือโตฮวดอง   ให้ลงมาสู้พื้นยืนดินได๋สำสู่คน
  คันแม่นสังโฆเจ้าบ่ถือคลองคำสวด แม่นสิบวชฮอดเฒ่าบุญเจ้ากะบ่มีดอกเด้อ
คันแม่นบวชมาแล้วให้ถือฮีตคำสอน  อย่าได๋ครองธรรมแห่งองค์พุทโธเจ้า
คันบ่มีศีลสร้างบาปกรรมสินำไล่เอาตี้               ชาวบ้านเขาไหว้สุมื้อเขาหวังพึ่งดอกส่วนบุญ
ชื่อว่าบุญ-บุญนี่เป็นสื่อแห่งความสุข  สิฮ้อยวันพันยุคทุกสมัยบ่ไลถิ่ม
ไผมาซิมสิเห็นหม๋องไผมาลองที่เห็นม่วน  ขอเชิญชวนญาติพี่น้องมาลองสร้างก่อกัน
คือจั่งมื้อนี้นั้นหมู่เจ้าก่อกองการ   ถวายทานรักษาศีลเจตนาศรัทธาแล้ว
ได๋บูชาองค์แก้วพระโพธิ์ศรีที่สามง่า              (นี่หละเพิ่นเอิ้นว่า)สิ่งประเสริฐเลิศล้ำสินำเจ้าเข้าสู่สรวง
มีจิตใจแผ่กว้างปราศจากอาสวะ   เป็นผู้มีธรรมะกิเลสสูญหายเสี่ยง
ได๋พร้อมเพรียงเฮียงหน้าเต็มศาลาคุ้มค่วง     ทานแนวได๋ทานไปแล้วอย่าเป็นห่วงคะนึงนำเดือดวุ่น บุญสิได๋บ่หลาย
เฮื้อยและอ้ายพ่อแม่ไทยเฮา   มื้อนี้มาขัดเกลาอย่าเสียดายวายวุ่น
มาเอาบุญ อย่าฟ่าวคุย ฟังหลานเว้า  แหน่จักคราวบ่โดนดอก
โยมพ่อแม่ออก โยมพ่อตู้แม่ตู้   ทั้งผู้ไกลและใกล้ ทั้งผู้ใหญ่และน้อย ฟังข๋อยสิว่าคำ
 
เสียงนี้หลายคนคุ้น  จดจำกันจนมั่นแก่น  ฝากแฟน ๆ ให้ส่งยู่  ชูยองท่องผญา 
แม่นบ่ได๋พ้อหน้า  ฮอดวันพุธได๋ยินเสียง   เรียงเป็นกลอนสุนทรสาน    นำสู่ศรัทธาเจ้า     
ส่งเสริมศิลปะเค้า  โบราณเฮาแต่ฮีตก่อน     ให้มันติดแอ่นแต้น  ให้มันแน่นอ้อนต้อน    บ่สูญสิ้นถิ่นอีสาน

ได้ใหม่อย่าลืมเก่า ได้เต่าอย่าลืมหมา     ได้ปลาอย่าลืมแห ได้แพรอย่าลืมผ้า     
ได้หน้าอย่าลืมหลังได้มั่งมีรวยเงินทองแล้ว กะอย่าลืมพี่เณรเด้อ   หรือได้เงาอย่าห่ ได้พรมอย่าลืมเสื่อ
ได้เสื้ออย่าลืมใสได้เป็นใหญ่เป็นเศรษฐีแล้วอย่าพี่เณรเด้อ

ฤดูกายหลายบั้นสายสัมพันธ์นับมื้อแก่น  นับมื้อแน่นจ่องน้าวผลาท้าวท่านเธอ
ผญากลอนบ่อนสิเพ้อคะนึงแม่มารดาเดียว  เสียวอุราน้ำตาไหลบาดห่างไกลตาเจ้า
คึดฮอดเด  คึดฮอดมารดาเฒ่าบัวระบัติตัดสายแห่ แต่ลอดโต่งซิ่นแม่จนมาฮอดมื้อนี้ ลูกเป็นหนี้นับบ่ถอง
ฟังเสียงฟ้าฮึดฮ้องก้องเขตคันธะเส  อุดมโนในเด้ห่วงคาเมบ้าน
ปานนี้สายใจข๋อยสิสอยวอยนั่งจับเจ่า  สอดสายตาหาลูกเต้าผู้ลาเข้าสู่กรุง
หมายมาตรมุ่งประกอบก่อการศึกษา  บ่แม่นป๋าไปเลยดอกแม่เอยลูกคนนี้
เวลามีสิยามเยี่ยมสายใจเฮียมพระคุณพ้นล้นกระหม่อม น้อมใจส่งฝากให้ฟ้ามาเห็นหน้าแม่เฮา
อยากมาคลานใส่เจ้าแล้วก้มกราบลงตัก  โอบสองแขนด้วยความฮักหลั่งน้ำตาบูชาพร้อม
 สิบนิ้วอัญชุลีน้อมตางเทียนตางธูป หมูบกราบเจ้ายายเฒ่าอี่แม่ตน
คุณแม่มากล้นกว่าพื้นแผ่นปฐพี   มากกว่าวารีหลวงถวงกระแสแสนฟ้า
พันนภาแสนถ๋านจักวาลล้านลูกลุ่ม  จุ้มใส่กันปั้นแน่น ๆ  เอามาตั้งซั่งบ่เถิง
แม่นสิเอาอีเกิ้งต้อมเข้าเซิ่งดวงดาว  สาวเอาแนวได๋มาสิซั่งซาบ่มีแล้ว
เชือกพันแกวว่าแสนหมั๋นสายสัมพันธ์ลูกกับแม่ แฮ่งหมั๋นดีบ่มีแปร่แม่ที่ฮักลูกเต้าโยมเจ้าให้คิดดู
แม่นสิมีหมื่นซู้กลิ้งกล่อมกามคุณ   อย่าสิลืมแทนคุณบุญคุณมารดาด้วย
ตกคราวรวยเก็บไพเบี้ยถนอมเมียสิเสียแม่ (เฮาเด้) สังขารานับมื้อแก่ขั๋นแม่นลูกบ่เลี้ยงสิไปเตื้องต่อไผ
เลี้ยงลูกไว้กะหวังเพิ่งกินแฮง  (นั่นแล้ว)  ลูกมาแหนงชังสาแม่สิโทมนากลั้น
อุกกระสันน้ำตาย้อยหาคนออยมีแต่ป้อยกับแซ่ง โอยปานหัวอกเฒ่าสิแบ่งทรพีแท้ลูกหล๋าสิหวังฆ่าแม่หรือ
คุณหมื่นตื้อเลี้ยงเจ้าใหญ่เป็นคน   ใหญ่แล้ววาจาเถียงด่ากวนชวนป้อย
 เมืองอีสานแห้งแล้งเลี้ยงลูกใหญ่ด้วยความจน ใหญ่เป็นคนสังมาผันอกตัญญูแท้
ตั้งแต่แอ๋แอ๋แอไผอุ้มใส่อู่ (คึดขึ้นมา)    แล้วเป็นตาหดหู่เลี้ยงเป็นคนลูกเต้าคุณอี่เฒ่าซ่างบ่มี
ฟังเอาเด้อบ่อนนี้ลูกแก้วกิ่งญิงชาย   พระคุณหลายเหลือแสนแม่เฮาเบิ่งเอาไว้
เพิ่นตายไป  บ่ทันแทนคุณเฒ่าหนี้ของเฮาสิผัดผ่อน  เลี้ยงเป็นบ่ได๋ย้อนมันพอค้อนหน่ำกะบาล
ฝากทุกท่านสิน้อยหนุ่มอาวุโส    พระคุณมารดาโตดั่งพระโพธิ์ใบดกดั้ว
อย่าให้ตัณหากลั้วทัวร์อบายฝ่ายกิเลส   มันสิเผดซ้ำดอกเจ้าเป็นผีเป้าและโพง
 เอิ้นให้ลุกกูกให้โค้งสำเนียงส่งผญาสอน  อุทาหรณ์อุปมาฝากบุตตาไว้
ว่าให้แทนคุณไท้มารดาเฮาเฒ่าสิจ่ม   อย่าให้ขมปวดร้าวพากันพ่าวไถ่ถอน
นึกภาพย้อนแต่อ้อนออกมารดาดู    ขั๋นบ่กูณาร์ผายย่านแต่ตายโดนแล้ว
คึดเห็นแมวบาดยามหนูกินม้อน    คึดเห็นคุณมารดรบาดหามเฒ่าเข้าไปป่า
แม่นสิคึดกะอย่า แสนสิว่อน ๆ  เว้า   เจ้าบ่แทนแต้มื้อนี้  สิเป็นหนี้ฮอดมื้อตาย พุ้นแล้ว
พี่น้อง……พ่อแม่เอย 

 ศาสนานับมื้อจั้น โลกมันปั่นหันไป   บัดจิตใจของคน สิวกวนวายวุ้น
โลกมันหมุนไปหน้า ราคาเงินสิตกต่ำ   ศีลธรรมสิขาดส่อย เด็กน้อยสิย่ำยี
โลกป่นปี้ ฮ้อนแฮงป่านไฟลน    เพราะว่าคนบ่มีศีลธรรม บ่ล่ำนำคลองเค้า
มีแต่มัวเมาเล่น ระเริงหลงในความชั่ว    ฮ้อดบ่กลัวบาปฮ้าย เวรข่องแล่นนำ
หาค่ำเซ้า ฟ้าวฟั่งแต่นำเงิน    หลงเพลิดเพลินมัวกาม ชั่วทรามไปตามเรื่อง
โลกมันเอี่ยงไปหน้า ศาสนาเฮากะคอยเงี่ยง นั่นแล้ว  ลางคนเอาบุญมาบังหน้า เอาสุราเป็นที่เพิ่ง
เอาบันเทิงเป็นที่ตั้ง หวังสิได๋ชื่อเสียง   ควายงัวเกลี้ยง เป็ดไก่ทยอยตาย
บุญทำลายศีลธรรม บาปกรรมสินำต้อง   ให้เจ้าตรองไปถ่อน มนุษย์คนผู้ประเสริฐ
อย่าเตลิดล่องล้ำ ศีลธรรมเจ้าหน่อพุทโธ   ศาสนานับมื้อข่อนนับมื่อย่อนทางศีลธรรม
มันเป็นกรรมของมนุษย์ พุทธองค์ทรงสอนไว้   กรรมอันใดไผทำสร้าง สิทางดีหรือทางชั่ว
กรรมย่อมติดตามโต อยู่นำสุมื้อ  คือ แท้ดั่งเงา  พุทธองค์ทรงบอกกล่าวชาวมนุษย์
อย่าทำความทุกข์ ทรุดทรามยามฮ้าย   มันสิตายลงหม้อ  นรกอเวจีเดือดฮ้อน
จี่จั่งเขียดอีโม้ ลงหม้ออ่อมแกง  พี่น้องเอย……พ่อแม่เอย.
 
ไผอยากมีปัญญาให้ไปฟังเทศน์   ไผอยากเกิดเหตุให้ไปลักของเขา
ไผอยากฆ่าเงาให้ไปเข้าฮ่ม   ไผอยากฟังคนจ่มให้เป็นลูกเขยคน
ไผอยากจนให้ไปเล่นโบก   ไผอยากมีโชคให้หาฤกษ์ยามดี
ไผอยากเป็นเศรษฐีให้ค้าขายถูกช่อง  ไผอยากพลัดพรากพี่น้องให้ไปเป็นทหาร
ไผอยากเป็นคนพาลให้ไปเรียนกฎหมายแพ่ง  ไผอยากเป็นแหล่งให้ไปอยู่นำเขา
ไผอยากได๋บุญทำเอาอย่าคร้าน   ไผอยากพลัดพรากบ้านให้ไปขายหมูน้อยทางไทย
ไผอยากยากกะใจให้ยืมเงินผู้อื่น   ไผอยากชื่อให้มาฟังศูนย์รวมสงฆ์ชาวอีสาน.

พี่น้องเอย……คนจนนี้อดทนอย่าได้บ่น  แม่นสิทุกข์มากล้น กะทนไว้อย่าไล
ถึงสิทุกข์ยากไร้ ก็ต้องค่อยอดทน  แม่นสิเป็นคนจน ก็อย่ามีความคร้าน
อย่าสิมีความย้าน  การงานน้อยใหญ่  หนักกะเฮ็ดได๋เบากะเฮ็ดได๋  ใจนั่นต้องค่อยทน
อย่าสิคร้านลื่นล้น   จนว่าบ่เอ็ดหยัง  วังแต่ทางขอทาน     อย่างเดียวบ่เป็นก้าว
เฮาต้องไววาฟ้าว   ขยันงานการก่อ  อย่าสิได้ย่อท้อ ขอสู้ต่อไป
งานหนักเบากะได๋   ว่าตั้งแต่มันมี   ให้ยินดีหาทำ    ส่ำใดบ่มีย้าน
จนท่อใด๋แห่งคร้าน   งานบ่มีเหลียวหล่ำ  ทุกข์ท่อใด๋แห่งซ้ำ มันระกำใจแท้นอ…อ้ายน้องเอย
  
มื้อนี้มีแนวต้อน   เป็นบทกลอนผญาย่อย
คอยฟังไปหากสิฮู้   สิเห็นแจ้งบ่อนจริง
คุณพ่อแม่หนักอย่างยิ่ง  บ่มีสิ่งสิมาปูน
ไผสิลืมสองพระพรหม   สิจุ่มจมตกย้อย
คอยฟังเด้อคุณแม่เจ้า   รอฟังเอา ลองฟังเบิ้ง
ถึงบั่นบอนตอนได๋ไห้   น้ำตาไหลรั้งย้อย 
ให้คอยช้วนเช็ดเอา…….อ้ายน้องเอย
อยากทุกข์ให้เลี้ยงม้า อยากเป็นกำพร้าให้เลี้ยงหมู   ลูกตายเสีย เมียตายจาก 
พรากพี่น้องไปไกลลงไปไทยค้าต่าง  ผัวเมียฮ้างป๋ากัน ไปนานวันพรากพี่น้อง      
ป้องหมูน้อยลงไปขาย พ่อแม่ตายแสนคึดฮอดบ่มีเมียกอดนอนอยู่ผู้เดียว   
เทียวทางหลงยามค่ำ   ฝนตกฮำเทิงปวดท้อง เจ็บไข้ท้องบ่มียา  
  
 ศาสนานับมื้อส๋วยคันกระบวยนับมื้อซื่อ ซุมผู้สาวนับมื้อดื้อตีคิ้วใส่พระเณร
เป็นนำวันและมื้อสมัยใหม่ไทยแลนด์ หนทางแปนแต่จิตใจคนฮก รกรุงรังล้น
เสียงสาละวนคนบ้าตัณหากวมกุ้มกิเลส บ้านำเปรตห้าร้อย พากันป้อยอยู่บ่ถอง
ฟังเบิ่งเด้ออ้ายน้อง บ้านกับวัดอย่าขัดกัน   เพลจังหันอุปถัมภ์พระสงฆ์องค์เจ้า
อย่าสุพากันเว้า ยากนำนาบ้านำหนี้ ถือว่าเป็นหน้าที่ หนิ๋งผู้นี้ผู้นั้นบ้าง ทางจัวน้อยสิจ่อยตาย
โยมทั้งขวาและซ้าย ฟังสาก่อนอย่านอนจิต พากันตรองพากันคิด พระสิหนีบ่พีอ้วน
ควรบ่ควรตรองดูถ๋อน เจริญพรซ้อนลายอ่วย ยามเจ็บเป็นเอ็นป่วยซ่อยฝนยาหาฮากหว่าน 
เสียงต้านแน่เป็นหยัง            พี่น้องเอย……
 ลูกสิดีและฮ้ายพ่อกับแม่เป็นคนหัด มีแต่เฮือนบ่มีวัดเรื่องเจริญบ่เดินก้าว
บ่ว่านางหรือท้าวศาสนาอย่าป๋าปล่อย (เฮาเด้อ) คันบ่ได๋เฮ็ดหน่อยกะขอให้ได๋เฮ็ดหลาย
ตั้งใจฟังแหน่น้องอ้ายอย่าฮ้ายจ่มคุยกัน  มาเถิงตอนสำคัญสิแผ่ผายขยายเว้า
ดีใจนำฝูงเจ้าศีลทานทางได้สร้างก่อ  ผู้ฉลาดวาดพ้อสิเห็นข๋ออีกหน่อแหนง
บ้านเมืองเฮาบ่แห้งแล้งน้ำท่าทั้งอาหาร  เลี้ยงลูกหลานทั้งเณรพระบ่ละไลดีใจด้วย
ไผว่าศาสนาส๋วยฉันขอทวยว่าบ่แม่น (เด้นอ)  สายศรัทธายังหมั๋นแก่น  ทั้งหนุ่มสาวและผู้เฒ่า
ไผสิเว้ากะซ่างตาม………พี่น้องเอยพ่อแม่เอ้ย.

เจริญพรเป็นที่ตั้ง  ให้ฟ่าวฝั่งกระทำทาน  ไผผู้เป็นชาวอีสาน  มาเฮ็ดงานอดสาเยื้อน
ไกลฮังเฮือนบ่เห็นหน้า  สองยายตาพ่อกับแม่  มาศึกษากะแล้วแต่  มาเฮ็ดงานรับจ้าง อย่าไลร้างก่อกุศล
สุขลื่นล้น  หรือทนทุกข์กับซาตา   อย่าสิลืมพงษา  ถิ่นฐานอีสานเซื้อ
ชิมรสมังสาเนื้อ  อย่าลืมเกลือถิ๋มปลาแดก  แยกแบ่งซุมแบ่งซั้น  สิลืมบ้านเก่าโต
ตกกะเทินว่าได๋โก้  เอ้แต่งแยงกระจก  อย่าสิลืมหมกปลาซิว  บาดห่าหิวพอกินแก้
ขั่นแม่นไทยอีสานแท้  ต้องทำทานประกอบก่อ บ่แม่นขอดอกพี่น้อง  เอิ้นมาซ้องซ่อยกัน
 ศูนย์รวมสงฆ์ของพวกท่าน  รายการเก่าประจำศูนย์ แต่บ่มีเงินทุน  เซ่าค่าสถานีแล้ว
มันหากจำเป็นแหล๋ว  สิโจ๋หยุดอย่าฟ่าวต่อ  ขั๋นบ่ได๋แม่พ่อ ซ่อยส่งเสริมลูกเต้า หลานคนเว้าสิมิดเสียง
บ่แม่นมาปากเกลี้ยง  เว้าม่วนให้นวลหู  หัวใจหลานกะอดสู  ท้อฤทัยใจแป้ว
ขั๋นใจบางคือแก้ว  รับรองแหล้วต้องร้าวบิ่น  ถิ่นอีสานอย่ามิดจ้อย  หลายหน๋อยซ่อยถนอม
สิบนิ้วขอประณตน้อม  ตางธูปแทนมาลา  เอิ้นหมู่ชาวอีสานมา  ซ่อยค่าสถานีไว้
ตกหว่างอัคคีไหม้  รวมน้ำใจบุญข้าวสาก (กันเด้อ) มาเทื่อสิบเทื่อร้อย  หลายหน่อยบ่ว่ากัน
โบราณว่า…………
หลายคนฝั๋น ปอป่านกะยาวไกล   หลายคนพาย  ซ่อยเฮือบ่คาแก้ง
หลายคนแพงถนอมเลี้ยง เสียงธรรมสิย้ำต่อ     ฯพณฯ ท่านเป็นผู้ก่อ พ่อแม่เฮาเป็นผู้สานสืบไว้ คงสิได้ฮุ่งเอง
ให้มันเจงเลงน้ำ  นทีธาจักล้านแม่ (พุ่นเดอ)   ให้มันใสและเลื่อม  พอปานแก้วหน่อยพิฑูรย์
ให้มันนูนโจ้โก้  คนบ่โฮ่ศรัทธาใส   ทานท่อได๋กะตามละ  ชนะอกุศแล้ว
อานิสงส์ที่ทานแก้ว  เงินทองของล้ำค่า  สุขบ่มีมื้อหล่า อายุยืนบ่ป่วยไข้ บ่ไปไหม้อยู่อบาย
จั่งสิขอบอกอ้าย พ่อและแม่ลุงอา   มีศรัทธาให้มาบำเพ็ญบุญ ฮ่วมกับรวมสงฆ์พี้
ไผผู้ถือซองนี้  อยากมีบุญให้ฟ่าวใส่  ตื่มปัจจัยเติมศรัทธาพี่น้อง ปองร่วมฮ่วมถวาย
หรือประสงค์สิซ่อยไว้  จองกันแบบรายเดือน  เดือนละสองสามพัน  หมื่นปลายอย่าดายนิ่ง
เว้าความจริงกันนอป้า  มีศรัทธากะแล้วแต่     เขียนผญามาขอแผ่  ซ่อยรายการย่านเพิ่นฮ้าง ประสงค์สร้างส่วนบุญ
มาฮ่วมหุ้นศูนย์ใหญ่ไทยอีสาน   ค่าเซ่าจัดรายการ  ผ่านสถานีด้วย
บาดซื้อหวยกับกินเหล้า ของมึนเมาบ่เห็นเจ้าไหวหวั่น บาดเฮ็ดบุญขึ้นสวรรค์ บุญข้าวสากเทื่อนี้
อย่าตีหน้าเฮ็ดท่าเหงา  หลายถ้อน  พี่น้องเอย  พ่อแม่เอย…………
ปัญหาเบ็ดเตล็ดจากผญาย่อย
หาบบ่หนัก ตักบ่เต็ม  เค็มบ่จืด  มืดบ่แจ้ง
ข้อที่ ๑  หาบบ่หนัก ได้แก่ บุญกุศล หรือ  วิชาความฮู้ต่าง ๆ ที่เรียนมา   เอามาใช้ให้มันถืกต้อง ถ้าใช้บ่ถืกกะหนัก (หมอ/ครู)
ข้อที่ ๒ ตักบ่เต็ม     ได้แก่ โลภะ  คือ ความโลภ ที่เกิดขึ้นจากจิตจากใจ  ความอยากที่บ่มีที่สิ้นสุด
ข้อที่ ๓ เค็มบ่จืด     ได้แก่ คุณงามความดีซึ่งคนเฮาได้ทำไว้แล้ว  จั่งได๋มันกะบ่จืดจางไปจากโตของเฮาเด็ดขาด
ข้อที่ ๔ มืดบ่แจ้ง    ได้แก่ อวิชชาโมหะ  ความหลง   หลงในยศ  หลงในลาภ  หลงในตำแหน่ง  หลงในความหนุ่มสาว
ข้อที่ ๑ ไปบ่กลับ   ได้แก่ ท่านที่ไปนิพพานแล้วจะบ่กลับมาเกิด เป็นสัตว์  เป็นคนอีก  ผู้ที่มีความทุกข์กายทุกข์ใจ
ข้อที่ ๒ หลับบ่ตื่น ได้แก่ คนที่หลงมัวเมาในกาม หลงมัวเมาอบายมุข  หลงมัวเมาความสวยความงาม
ข้อที่ ๓ ฟื้นไม่มี     ได้แก่ คนที่ตายแล้ว  คือกันกับข้าวตอกแตก เหมิดยางแล้ว  ถึงไปหว่านใส่ดีปานใดกะบ่เกิดอีก
ข้อที่ ๔  หนีไม่พ้น  ได้แก่  ความตาย  หนีความตายบ่พ้น   ตายแบบหนึ่งเป็นการดี คือ ตายจากความชั่ว  จากอบายมุข
อยากกินน้ำแซบให้ขุดน้ำบ่อดิน  / อยากมีอยู่มีกินให้เอาศีลเป็นทุนไปค้า /  อยากขึ้นสวรรค์ชั้นฟ้าให้ฆ่าเจ้าของเอง
 ผญาสำนวนนี้หลายคนอ่าน หลายคนฟังแล้ว จะมีความเห็นที่ขัดแย้งทันที  โดยเฉพาะวรรคสุดท้ายที่ว่า
อยากขึ้นสวรรค์ชั้นฟ้าให้ฆ่าเจ้าของเอง   ผู้อ่านหรือผู้ฟังจะมีความสงสัยว่า  อยากพบสวรรค์นิพพาน  แล้วเป็นหยั๋งต้องมาฆ่าตนเอง
ซึ่งขัดกับหลักศาสนาที่สอนว่า การฆ่าตนเอง  เอิ้นว่า อัตวินิบาตกรรม  ถือว่าเป็นกรรมหนัก  ถึงขั้นปิดสวรรค์นิพพานเลยทีเดียว
ความจริงแล้วข้อความนี้  ผู้แต่งได้ซ่อนปรัชญาไว้ว่า  การฆ่าตนเองนั้นหมายถึง  การฆ่ากิเลส  ตัณหา  อวิชชา   อุปทาน  
โลภ   โกรธ   หลง   ที่อยู่ในจิตในใจของเฮาให้เหมิ๊ด ตายไปนั่นเอง   บ่ได๋หมายถึง การฆ่าชีวิตทางกาย   ดั่งที่คนชาวบ้าน
เฮาเข้าใจกัน…………
ปัญหาเบ็ดเตล็ดแปลก ๆจากผญาย่อย
  ๑. เตอะเติ่นวังเวินเตอะเติ่น ๒. ผู้สาวตีกลองน้ำ ยามมื้อแลงเตอะเติ่น  ๓. แม่เจ้าเอิ้นเอาแล้วกะบ่มา
ข้อที่ ๑. เตอะเติ่นวังเวินเตอะเติ่นนั้น  หมายถึง วังกิเลสพันห้า  ตัณหาร้อยแปดนั้นเอง……………………………………..
ข้อที่ ๒. ผู้สาวตีกลองน้ำ ยามมื้อแลงเตอะเติ่น  หมายถึง หนุ่มสาว หรือคนทั่วไป  พากันลุ่มหลงอญุ่ในกองกิเลสนั้นเอง….
ข้อที่ ๓.   แม่เจ้าเอิ้นเอาแล้วกะบ่มา   หมายถึง  พระสงฆ์สามเณรเทศนาสั่งสอน  ให้ฮู้จักบาปบุญคุณโทษ   แต่ก็บ่มีคนเชื่อฟัง  
หรือประพฤติปฏิบัติตาม  บ่ฮู้จักเข้าวัดเข้าวัด………คันเอิ้นมาฟังเทศน์

 

ข้อมูลและสื่ออบรม
- มารยาทชาวพุทธ [27 กุมภาพันธ์ 2553 18:28 น.]
- เปิดตัววิทยากร2 [27 กุมภาพันธ์ 2553 18:28 น.]
- เปิดตัววิทยากร [27 กุมภาพันธ์ 2553 18:28 น.]
- คุณสมบัตินักเทศน์ นักบรรยาย พระวิทยากร [27 กุมภาพันธ์ 2553 18:28 น.]
- คติธรรมคำผญา [27 กุมภาพันธ์ 2553 18:28 น.]
- การสอนธรรมให้สนุกและปฏิบัติได้ [27 กุมภาพันธ์ 2553 18:28 น.]
ดูทั้งหมด

Engine by MAKEWEBEASY